Tekst en foto: Joke van der Zee

Bloemendaal – Niet iedereen zal ‘zomaar’ eens een kijkje nemen op een begraafplaats, want de associatie met verlies en afscheid (laten we maar gewoon zeggen: de dood) is alom aanwezig. Maar je kunt er ook anders tegenaan kijken. In de meeste gevallen valt op dat juist de kerkhoven – in binnen- én buitenland – er vaak zo mooi verzorgd bijliggen. Het werkt natuurlijk mee dat het troost biedt: veel groen, bloemperken en nette paden. Het beheer is in goede handen. Zoals dat ook duidelijk merkbaar is bij het bezoek aan de Algemene Begraafplaats Bloemendaal, aan de Bergweg. Tussen zonsopgang en zonsondergang (niet na negenen) is deze prachtige begraafplaats te bezoeken. Ook wie er eigenlijk niets te zoeken heeft, als in: geen familieleden of andere overledenen uit je netwerk, kan hier troost vinden. Het seizoen helpt ook mee. De begroeiing rondom de plaats is adembenemend mooi. Natuurlijk, het is een en al duin, maar de weidsheid van het geheel geven je het gevoel dat je hier in een speciaal park wandelt. Toegegeven, de meeste bezoekers hebben iets anders aan hun hoofd. Je brengt iemand weg, heet het dan, maar je verdriet is nog volop aanwezig. Of je komt van tijd tot tijd om een dierbare te gedenken. De een zal langer stilstaan bij een graf dan de ander. Het doet aan de beleving van herdenken niets af. Hier en daar staat een stoel. Neerzitten bij een laatste rustplaats heeft iets tijdloos. Het begrip ’tijd’ vervaagt als je denkt aan hen die je in de aardse tijd nooit meer zult ontmoeten. Eren, herdenken, daar neem je de tijd voor en dan kan de omgeving waarin je dan bent maar beter van grote schoonheid zijn. 

Spreekt liefde uit

De toegangszuilen, het ontvangsthuis, het pand in het centrum van deze begraafplaats, de wandelpaden… alles is zo mooi. Het bekijken van de graven prikkelt de nieuwsgierigheid, wel op gepaste wijze. Niet de namen maar wel de teksten en zeker ook de vormgeving, die soms prachtig is in creativiteit en kunstzinnigheid. Er spreekt zoveel liefde uit. Nu dacht de redactie hier zonder emoties rond te kunnen wandelen en dat was bijna gelukt. Een laatste bankje met daarop een in elkaar gefrommelde en duidelijk vergeten zakdoek gooide roet in het eten. Soms heeft symboliek geen woorden nodig. Een begraafplaats is een plaats die je dichter bij de mensen brengt, hoe tegenstrijdig is dat? 

Een achtergelaten zakdoek op het bankje…